فصلنامه علمی مطالعات میان‌رشته‌ای ارتباطات و رسانه

فصلنامه علمی مطالعات میان‌رشته‌ای ارتباطات و رسانه

توئیپلماسی تطبیقی جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحدۀ آمریکا؛ (مطالعۀ موردی: شهادت سردار قاسم سلیمانی)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
محمدرضا برزویی 1
رضا جهانبازی 2
امیررضا تمدن 3
1 دانشیار گروه ارتباطات و رسانه، دانشکده فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی‌ارشد فرهنگ و ارتباطات، دانشکده فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران. (نویسنده مسئول).
3 دانشجوی دکترای فرهنگ و ارتباطات، دانشکده فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران.
10.22085/jiscm.2022.312333.1282
چکیده
شبکۀ اجتماعی «توییتر» به‌دلیل داشتن برخی ویژگی‌های منحصر به فرد، توانسته مخاطبان زیادی را در میان سیاستمداران پیدا کند؛ به‌گونه‌ای که اصطلاح جدیدی با عنوان «توئیپلماسی» یا «توییتر- دیپلماسی» وضع شده است؛ سیاستمداران از طریق توییتر، با مخاطبان گسترده‌ای در کشورهای مختلف ارتباط برقرار کرده و از این طریق، مرزهای دیپلماسی عمومی خود را توسعه داده‌اند. این پژوهش، به دنبال بررسی تطبیقی نحوۀ استفادۀ سیاستمداران ایران و آمریکا از پلتفرم توییتر است؛ مورد مطالعه در این پژوهش، شهادت سردار قاسم سلیمانی، فرماندۀ سپاه قدس پاسداران انقلاب اسلامی است. بازۀ زمانی موردنظر در بررسی توئیپلماسی دو کشور، از روز شهادت سردار سلیمانی به مدت ده روز (از 13 تا 23 دی ماه سال 1398) بوده است. جمع‌آوری داده‌ها با روش غیراحتمالی هدفمند انجام شده و به دلیل محدود بودن حجم داد‌ه‌ها، از روش تمام‌شماری به جای نمونه‌گیری استفاده شده است. سپس با استفاده از روش تحلیل مضمون، تحلیل داده‌ها انجام شده و نهایتاً 7 مضمون فراگیر در توئیپلماسی ایران و 6 مضمون فراگیر در توئیپلماسی ایالات متحدۀ آمریکا استخراج شده است. در پایان پژوهش، با تأیید فرضیۀ استفادۀ حداکثری جریان راست از توییتر- در مقایسه با جریان دموکرات- مشخص شد که توئیپلماسی ایالات ‌متحدۀ ‌آمریکا عمدتاً به دنبال اقناع افکار عمومی درمورد قانونی بودن اقدام خود در ترور سردار سلیمانی و همچنین ضرورت اتحاد سیاسی داخلی در برابر ایران بوده است. در حالی که توئیپلماسی ایران، عمدتاً مبتنی بر گفتمان عاطفی و حول محور بیان ویژگی‌های شخصیتی سردار سلیمانی و حتمی بودن انتقام‌گیری از عاملان ترور ایشان بوده است.
کلیدواژه‌ها
توییتر
توئیپلماسی
ایران
آمریکا
سردار سلیمانی

عنوان مقاله English

Comparative Twiplomacy of the Islamic Republic of Iran and the United States of America: Case Study of the Martyrdom of General Qassem Soleimani

نویسندگان English

MohamadReza Borzooei 1
Reza Jahanbazi 2
Amirreza Tamaddon 3
1 Associate Proffesor in Department of Communication and Media, Faculty of Culture and Communication, Imam Sadegh University, Tehran, Iran.
2 M.A. Student of Culture and Communication, Faculty of Culture and Communication, Imam Sadegh University, Tehran, Iran. (Corresponding Author).
3 Ph.D. Student in Culture and Communication, Faculty of Culture and Communication, Imam Sadegh University, Tehran, Iran.
چکیده English

Due to some of its unique features, "Twitter" social network has been able to find a large audience among the politicians in the cyberspace; in a way that a new term has been coined called "Twiplomacy" or "Twitter-diplomacy". Politicians have reached out to a wide audience in various countries via Twitter and by this way, expanded the boundaries of their public diplomacy. This study seeks to make a comparative study of how Iranian and American politicians use Twitter platform. The subject of this study is the martyrdom of General Qassem Soleimani, commander of the Quds Force of the Islamic Revolutionary Guard Corps. The considered time frame for the study of the twiplomacy of the two countries has been ten days from the day of General Soleimani's martyrdom (from 3 to 13 January, 2020). Data collection was done by nonprobability purposive method and due to the limited volume of data, the counting method was used instead of sampling. Then, using content analysis method, data analysis was performed and finally, seven comprehensive themes in the Iranian twiplomacy and six comprehensive themes in the US twiplomacy were extracted. At the end of the study, confirming the hypothesis of maximum Twitter use of the right-wing (the Republicans) compared to the Democratic current, it was found that US twiplomacy mainly sought to convince the public opinion about the legitimacy of its assassination of General Soleimani and the need for domestic political unity against Iran. While Iran's twiplomacy has been mainly based on emotional discourse and around the expression of General Soleimani's personality traits and the certainty of taking revenge on the perpetrators of his assassination.

کلیدواژه‌ها English

Twitter
Twiplomacy
Iran
USA
General Soleimani
زورق، محمدحسین (١٣٨٦‌). ارتباطات و آگاهی، تهران: دانشکدۀ صدا و سـیما.
ستاری، سجاد (1394). تولد زیست فرهنگ در جهان در حال شدن به سوی «چرخش روانی» و بنای «جامعه‌شناسی سیاسی روانکاوانه»، سیاست- مجلۀ دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، 45(3)، 679-697.
سلیمی، حسین؛ و وهاب‌پور، پیمان (1397). «توئیپلماسی؛ بازنمایی سیاست خارجی ایران در توییتر»، مطالعات رسانه‌های نوین، سال چهارم، شمارۀ 14.
شکرخواه، یونس (1390). واژه‌نامۀ ارتباطات، تهران: سروش.
فرهنگی، علی‌اکبر؛ قرائتی، علیرضا؛ و کربلایی حاجی‌اوغلی، حسن (1393). «دیپلماسی دیجیتال و روابط میان دولت‌ها در جوامع معاصر»، مطالعات رسانه‌ای، سال نهم، شمارۀ 24.
فیروزآبادی، سید ابوالحسن (1396). فضای مجازی، اجتماع و فرهنگ، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی.
کال، نیکولاس جی (1395). دیپلماسی عمومی، (مترجم: معاونت پژوهش)، تهران: دانشکدۀ اطلاعات و امنیت.
محسنیان‌راد، مهدی (1399). جزوۀ مسائل سیاستگذاری جهان اسلام، دانشگاه امام صادق(ع).
مصوبات شورای عالی فضای‌ مجازی (1397). «الزامات حاکم بر اینترنت اشیا در شبکۀ ملی اطلاعات»، http://www.majazi.ir/circularinformation .
موحد مجد، مجید؛ نیک‌نجات، زینب؛ و عباسی شوازی، محمدتقی (1394). «بازنمایی مناسک محرم در رسانه‌های غرب؛ تحلیل نشانه‌شناختی عکس‌های پایگاه عکاسی توتالی کول پیکس با موضوع محرم و عاشورا»، فصلنامۀ تحقیقات فرهنگی ایران، دورۀ هشتم، شمارۀ 3.
ولف، چارلز، روزن، برایان (1384). «دیپلماسی عمومی: بوسۀ مرگ»، (مترجم: علی گل‌محمدی)، ماهنامۀ اندیشه و تاریخ سیاسی معاصر ایران، سال چهارم، اردیبهشت، شمارۀ 31.
 
Braun, Virginia, Clarke, Victoria (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3: 77-101.
de Waal, M., de Lange, M. and Bouw, M. (2017), The Hackable City: Citymaking in a Platform Society. Archit. Design, 87: 50-57.
Dumčiuvienė, Aušra (2016). »Twiplomacy: the meaning of social media to public diplomacy and foreign policy of Lithuania«, Lithuanian Foreign Policy Review, vol. 35.
Fuchs, Christian (2018). Digital demagogue: Authoritarian Capitalism in the Age of Trump and Twitter. London: Pluto Press.
Gurskas, Marius (2016). »Twiplomacy – new form of contemporary public diplomacy?«, Almanach of Policy Studies, vol. 19.
Hindell, K (1995). »The Influence of The Media on Foreign Policy«, International Relations, vol 12, 73-83.
https://twiplomacy.com/blog/twiplomacy-study-2018
https://twitter.com
https://gs.statcounter.com/social-media-stats/all/iran/#monthly-202001-202101
Parmelee, John H., Bichard, Shannon L. (2013). Politics and the Twitter Revolution: How Tweets Influence the Relationship between Political Leaders and the Public, Minneapolis, MN: Lexington Books.
Papacharissi, Z., & de Fatima Oliveira, M. (2012). Affective news and networked publics: The rhythms of news storytelling on #egypt, Journal of Communication, 62(2), 266–282.
Sandre, Andrea (2012). »Twiplomacy Is Bringing Diplomacy Back to Relevancy«, https://diplomacy.edu/blog/twiplomacy-bringing-diplomacy-back-relevancy.
Šimunjak, Maja, Caliandro, Alessandro (2019). »Twiplomacy in the age of Donald Trump: Is the diplomatic code changing?«, The Information Society, vol 35, 13-25.
Small, T. A. (2011). What the hashtag? A content analysis of Canadian politics on Twitter. Information, Communication & Society, 14(6), 872–895.
Summa, Giancarlo (2020). »We the People’ in the Twitter Age: Digital Diplomacy and the Social Legitimacy of the United Nations«, Media@LSE London School of Economics and Political Science.
Torrealba, Alfredo. A. (2015). »Twiplomacy: Impact of Twitter Social Network on Diplomacy«, International Political Science. Conflict Studies. Greater Middle East.  Vol 15, No 3.
Van Dijck, José, Thomas Poell and Martjin de Waal (2018). The Platform Society: Public Values in a Connective World, London: Oxford University Press.